Hari Om, I am migrating my blog from www.samirsinh-dattopadhye.blogspot.com to www.aniruddhafriend-samirsinh.com. The old blog will be available for a week for old references and thereafter it will be redirected to new blog

Tuesday, 21 August 2012

Megha, The Bhakta with Firm, Unshakable Trust & Whole-hearted Bhakti for Sai

ll Hari Om ll
The forum began with 'the references to Lord Shiva, the stories relating to Lord Shiva and the significance of these' as its launching theme and everyone participated in the discussion with so much enthusiasm, really!!

Each one presented several references to Lord Shiva. Megha is indeed an intense bhakta of Lord Shiva and for him, Sainath is indeed Shiva.

Shiva is the One who brings about 'merger' or dissolution and destruction and so in the 11th chapter we come across the fury of Sainath that destroys the ill fate of bhaktas. Vishakhaveera and Maheshsinh Naik pointed out that the 11th chapter is the 'Rudra-adhyaay' (Rudra refers to Shiva).
We also have for reference the 47th chapter with the story of the rebirth of the snake and the frog. There too, there is an allusion to Lord Shiva. Not just a couple of verses but the entire story in fact, revolves around Lord Shiva and His role, His function, viz. dissolution.  In order to efface (cause the destruction of) the impact and implication of 'debt-enmity-slaying' in the shraddhavaan's life, Sai-Sadguru, Sai-Sadashiv keeps the word that He gave the shraddhavaan in the previous birth. He keeps His word at all times and through consequent births of the shraddhavaan. The reference to the Sai-Shiva connection in this story is as clear and obvious as it is in the story of Megha. Besides, it is in this story again, that we read about the renovation of the temple of Mahadev. 
Yogeshsinh Joshi, Aniketsinh Gupte, Harshadaveera Kolte, Poorvaveera, Suneetaveera Karande, Suhassinh Dongre and Pallaviveera Kanade have all pointed to very interesting references and instances. Do continue on the same track.
The Saisachcharit contains many a story of Megha and we read as much about his resolution as about his wavering. We read about Megha's journey on the path of bhakti, a journey that teaches us so much indeed....but so does his death! So then let us take up for discussion in our forum 'Sai the guiding spirit', the following theme: "Megha, the bhakta with firm, unshakable trust and whole-hearted bhakti for Sai and his journey on the path of bhakti."


navin shingare said...

Hari Om !!!

Suneeta Karande said...

Hari om. Suhassinh, you are absolutely right. a common man always makes mistake of putting Sadgurutatvaa in the frame which he wants, whereas He is beyond all types of frames. That's why when P.P. Samirdada conducted a Shibir of Gunsamkirtan about P. P. Bapu, he insisted not to fit Bapu in frame of only Sadguru or God. He told us that for many people Bapu is best friend, for someone Bapu is best philosopher, for some Bapu is good sportsman, for some Bapu is good gymnasium, for some Bapu is teacher very good guide, for some Bapu is Marshal Art teacher and so on. Similarly in Shreesaisaccharit we also see Sainath has been viewed in different forms for differnet bhaktas. For Ramopasak Doctor Sai gave darshan in Ram Roopa, for Madrasi woman Sai became her Neelotpan , dhanurdhari Ram, but sometimes Baba has given darshan in Vitthal roopa to 90 years old Gaulibua as well as Dasganu during Vitthal-nam Saptah. How Baba will apeear to some one , that totally depends on one's BHAV. Hence great Saint Eknath Maharaj told BHAV TOCHI DEV. I think that's why Veda also described Him as NETI NETI - He is not like this , He is not like this. He can bear any Roopa.
As you said BAPU asked us to visualize Bhakta's acharit i.e his behaviour , his saburi and his firm , unshakable trust and wholehearted Bhakti, in Medha's story , we find that his devotion for SHIVA i.e. Shankar was unshakable. When he listened about Sainath from his owner Ravbahadur Sathe , his mind was not in dual situation. That time he was confused about Baba's religion , as he came to know that Baba stays in mosque and people consider Him as Yavan (muslim). But he did not think about leaving Shiva Shankar and accepting Sai as his God. later on when he realized his mistake of taking doubts about Baba, his bhakti was blossomed. He started looking Shiva-shanakar in SAI himself. In begining ,originally Megha was intense bhakta of Lord Shiva. But afterwards Sainath Himself become Shiva for him. The ovi clearly describes Megha's unweavering faith at Sai's feet -
मेघा आधींच शंकरभक्त । होतां साईपदी अनुरक्त । शंकरचि भावी साईनाथ । तोच उमानाथ तयाचा।।१४७।।
करीं मेघा अहर्निश । साईशंकर- नामघोष । बुद्धिही तदाकार अशेष । चित्त किल्मिष्विरहित ।। १४८।।
We must learn Megha's unbreakable trust and wholehearted bhakti for Sai.

subharaman said...

Truly, Megha had intense bhakti for Lord Shiva. He used to bring Bel leaves walking far distances as these leaves were not available in Shirdi. Sai satisfied his bhakta's wish the way they wanted it to be satisfied. People had seen their own sadguru in ochre robes or some bhaktas had seen Shreeram and in Megha's case he had the simple wish of doing abhishek of sainath whom he considered as Lord shiva with the water from Ganges. The closest river being the tributary of Godavari which was about 16 miles away. Megha brought water walking almost 32 miles which is a very long distance. But for Megha all these difficulties were nothing so long as his desire to do abhishek is fulfilled. Sainath as we know was 'Parabramha' and he knew not only the minds of every one present closeby but also in far off distances. Sainath knew Megha's desire and initially told him why such an effort was needed. Since Megha insisted he said okay and when Megha brought it from the river, Sainath asked him to sprinkle little holy water brought by Megha on his head. Megha poured the entire water despite Baba telling him to only sprinkle little water on his head. Baba read his mind and made him see the miracle of his clothes below the neck completely dry. This is what Baba wanted everyone to know that never ever go against the Sadguru's words. Even out of love, if they go against Sadguru's words they can experience the miracle. Should anyone go against Sadguru's words out of disrespect or ego [Ahankar] then even God cannot save them. So many times we have seen this happening to many persons in Shri Saisatcharitra. In this story, any way you take it the words in Hadkar's Aarthi holds true "Jaya mani jaisa bhav, thaya thaisa anubhav."

Yogesh Joshi said...

हरी ओम
श्री मेघा यांच्या साई भक्ती बद्दल बोलावे तेवढे कमीच आहे तरीपण हा थोडासा प्रयास करतो. मेघाच्या कथेत ते श्री साई नाथाना स्नान घालण्यास खूप पायपीट करून गोदावरीचे जल आणतात तसेच जंगलात हिंडून बिल्व पत्रे गोळा करतात. ह्या गोष्टींचा संदर्भ ११ वा अध्यायमधील हाजी फाळके यांची कथा आणि २१ वा अध्याय मधील नाणे घाट चढण्याच्या कथेत आढळतो. हाजींची भक्ती उधृत होते ३ प्रश्नांनंतर, त्यापैकी एक होता बिकट वाट चालून येणार काय ? तर नाणे घाट चढल्याशिवाय शिर्डीचे दर्शन नाही म्हणजे येथे ही आधी खडतर प्रवास करून मग भक्तीमार्ग दृढ करता येतो याचीच शिकवण दिली जाते. मेघा ही बिकट वाट आपल्या लाडक्या दैवतासाठी नित्य नेमाने आणि अगदी आनंदाने पार पाडत असे. म्हणजे तो पहिली ते दहावीपर्यंत परीक्षा एका झटक्यात आधीच पास झालेला होता आता प्रश्न होता तो त्याच्या पुढील परीक्षेचा आणि त्या अनुषंगाने त्याने साठ्यांचा निश्चय जो होता बाबाना गांगोदाकाने स्नान घालण्याचा तो पूर्ण करण्याचा निर्धार केला. ह्यावेळी त्यास एका यवनावर हे गंगोदक अर्पण करायचे आहे हे माहित झाले होते तरी साठेंना तो गुरुस्थानी मानत असल्याने तो ह्या गोष्टीस तयार झाला म्हणजेच गुरूचा शब्द हेच प्रमाण ह्याची शिकवण येथे दिसून येते. जेव्हा साई नाथांनी कोप धारण केला तेव्हा तो घाबरला म्हणजे त्याला आपल्यातील उणीव काय आहे ह्याची जाण होती आणि ती उणीव होती जो आपल्या गुरूचा सदगुरु आहे त्यास आपण आपला पूर्ण विश्वास अर्पण करू शकलेलो नाही. आणि भक्ती मार्गात म्हत्वाचे काय तर एक विश्वास असावा पुरता कर्ता हर्ता गुरू ऐसा आणि जेव्हा ही गोष्ट मेघा कडून साध्य झाली तेव्हा तो साई नाथांचा परम भक्त बनू शकला. ही त्याची भक्ती पराकोटीला पोहोचली जेव्हा त्याने साई आणि शिव स्वरूप ह्याचे अभिन्नत्व मान्य करून श्री साई नाथाना स्नान घालण्यास परवानगी मागितली. येथे त्याच्या मनातील "का?" हे प्रश्न चिन्ह कायमचे संपले. कालच प.पू. बापुंनी ह्या "का" बद्दल सांगितले कि कोणता का विचारायचा आणि कोणता नाही विचारायचा आणि कोणता "का" मनातसुद्धा नाही आणायचा. ह्या तीनही पातळीवर मेघा येथे उत्तीर्ण होतो. जेव्हा प्रश्न आणि उत्तर ह्यातील भेदच संपून जातो तेव्हा भक्ती करण्यासाठी शरीराची गरजच उरत नाही आणि मेघाच्या मृत्यू नंतरसुद्धा तो निरंतर साई भक्तीत रममाण होवून जातो.

Snehal Gadkari said...

हरी ओम !दादा !श्री साई चारीत्रातली भक्त मेघाची कथा सद्गुरूतत्वाकडे प्रत्येक भक्ताची रांग कशी वेगळी असते आणि सद्गुरू आपल्या चरणांशी
आलेल्या भक्ताला आणखी पुढे नेण्यासाठी कसे वेगवेगळे उपाय आणि प्रयास करतो याचे सुंदर दिग्दर्शन करते .

शंकरावर निस्सीम प्रेम करणारा ,निर्मळ ,शंकरासारखीच भोळी भक्ती करणारा मेघा,ज्यावेळी त्याच्या मनातील बाबांविषयीचा विकल्प दूर होतो त्यावेळेपासूनच बाबा म्हणजे माझा "उमानाथ" म्हणून बाबांवर तेच प्रेम करू लागतो .बाबांवर अनन्य प्रेम करतो .हेमाडपंत लिहितात , "साईच त्याचे देवतार्चन ,साईच त्याचा गिरिजारमण , येच दृष्टीचा ठाव घालून ,नित्य प्रसन्नमन मेघा "

असा हा भोळा मेघा ,तेवढ्याच भोळ्या भावानी मकरसंक्रातीला बाबांना स्नान घालू इच्छितो आणि बाबांच्या मस्तकावर गोदावरीच्या पाण्यानी भरलेला घडा संपूर्ण रिकामा करतो आणि बाबांचे फक्त शीर तेव्हढेच ओले होते .जरा आश्चर्यच वाटते नाही का ?फक्त प्रेम आणि प्रेमानीच भरलेला ,आणि प्रेमाच्या फक्त एकाच हाकेलाही ओ देणारा हा सद्गुरू मेघाचे मन का जाणत नाही ?कोस दीड कोस अनवाणी चालत जाऊन पाणी आणून सुद्धा जराही न थकलेला मेघा ,त्याचा भाव का बाबा जाणत नव्हते ?शबरीची उष्टी बोरे खाणारा ,विदुराच्या घरच्या कण्या आवडीने खाणारा ,तर्खड पत्नीने पाठविलेला आधीच निवेदित पेढा खाणारा ,डॉक्टर पंडितांच्या त्रीपुंद्राला भुलणारा हा साई मेघाचे त्याच्यावरील प्रेम का जाणत नव्हता? तसे नाही .सद्गुरू जेन्ह्वा भक्तांच्या उद्धारासाठी ,सगुण साकार रुपात अवतरतो तेंव्हा आपल्या भक्तांचा प्रवास सगुण निराकार रुपाकडे कसा होईल यासाठी प्रयास करतो .आपण साई चरित्रातील भक्तांचे अनुभव वाचले आणि आज आपल्या बापूंचे अनुभव ऐकतो तेंव्हा जाणवते कि या सद्गुरूला आपण कोणत्याच रुपात .आकृतीत,आणि वेशात अडकवू शकत नाही .तो स्वतःला अडकवून घेतो ते फक्त प्रेमाच्या साखळीत .जेन्व्ह्वा कोणी देवाच्या कोणत्याही रुपाची प्रेमळ भक्ती करतो तेन्ह्वा हा सद्गुरू अशा बाळाला आपल्या जवळ खेचून घेतो आणि त्याला परमेश्वराच्या खऱ्या स्वरुपाची ओळख करून देतो ,यालाच आपण सद्गुरूची लीला म्हणतो.

मेघा शंकरभक्त होताच .उत्कृष्ट अर्चन भक्ती होती मेघाकडे . कोणतीही प्रेमळ भक्ती शेवटी चान्डीकाकुलाकडेच पोचते पण या दोघांमधील दुवा म्हणजेच हा सगुण साकार सदगुरू असतो हे बाप्पांनी आपल्याला छान समजून सांगितले आहे .मेघा बाबांना शंकर मानत होता .इथे मला साई चरित्रातील ओवी आठवते ,बाबा मेघाला म्हणतात ,"माझिया प्रवेशा न लगे दार" हे दार म्हणजेच आपण सद्गुरूला दिलेले नाव आणि रूप .असेच दार देव मामलेदारांनी निर्माण केले होते बाबांबद्दल कि बाबा म्हणजे ते फाकीरवेशातीलच .पण बाबांनी त्यानाही या गैरसमजातून बाहेर काढून देव मामलेदारांना भक्तिमार्गात कुठल्याकुठे नेऊन ठेवले .खरोखरच सद्गुरूला अशा तऱ्हेने बंदिस्त करून ठेवणे म्हणजेच चिंध्या गोळा करणे .पण हा प्रेमळा सद्गुरू त्याच्यावर वेडवाकड प्रेम करणाऱ्या श्रद्धावानांना भरजरी शेलाच मिळावा म्हणून प्रयास करत राहतो .बापूंचे श्रम पाहिले कि हेच जाणवते नाही का?बाबांना मेघालाही असाच भरजरी शेला द्यायचा होता.

Snehal Gadkari said...

Matareshvarya मध्ये आपण वाचतो कि परमात्म्याच्या १/१०८ अंशापासून शिवात्मे ,ब्रह्मा विष्णू आणि शंकर निर्माण झाले .परमात्मा म्हणजेच प्रजापतीब्रह्मा परमशिव ,आणि महाविष्णू . बाबा म्हणजे परमशिव ! शिव म्हणजे शुद्धता संपूर्ण पावित्र्य शरण मज आला आणि वाया गेला ,हे ज्याचे वचन आहे आणि मी तुला कधीच टाकणार नाही हे वचन देणारा सद्गुरू आपल्या भक्ताची भक्ती जरी १ अंश असेल तरी ती १०८ अंशापर्यंत कशी पोचेल हे पाहत असतो .किंबहुना १अन्श एवढ्या बीजाला अंकुर फुटून त्याचे उन्मीलन कसे होईल यासाठीच हा सद्गुरू प्रयास करतो .बाबांना मेघाला हेच दाखवून द्यायचे होते कि हे असे दार ठेवू नकोस .माझ्या भक्तांच्या समग्र जीवनात शिरण्यासाठी मला कोणत्याही आकृतीची व ठराविक नामाची गरज नसते ,बापू नेहमी सांगतात परमेश्वर हा भावस्वरूप आहे .आणि हा भाव अधिकाधिक शुद्ध होणे म्हणजेच शुचिता ,शिवत्व .म्हणून मेघांनी अत्यंत भावविभोर अवस्थेत बाबांच्या मस्तकावर पाणी ओतूनही बाबांचे फक्त शिरच ओले झाले .

हे दार म्हणजेच तेल्याची भिंत जी पडून टाकण्यासाठ्च सद्गुरू देह धारण करून येतो .हेमाडपंत म्हणतात राम कृष्ण आणि साई ,तिघांमाजी अंतर नाही .हे अंतर जसजसे कमी होते तशी भक्ती १०८ अंशाकडे प्रवास करते हाच खरा शिवात्वाकडे होणारा प्रवास ,गोकुळाकडे होणारा प्रवास नव्हे प्रेमप्रवास !!कधीही न बुडणाऱ्या गोकुळाकडील प्रवास..

हा प्रवास बाबांनी मेघाकडून करून घेतला मेघा नित्य सर्व देवळातील पूजा करून बाबांची पूजा करायला येत असे .एक दिवस एका देवळाचे दर बंद होते .बाबा मेघाला परत पाठवतात .आणि सांगतात जा "आता" दार उघडे आहे .खरेच तसे असते .बापू सांगतात तसेच कि इतर देवांची तुमच्यावर कृपा होते ती त्या परमात्म्याच्याच सद्गुरुच्याच आज्ञेमुळे .,आपल्यावर निर्मळ आणि वेडे प्रेम करणाऱ्या मेघावर बाबांचे अपार प्रेम होतेच .

"तुम ते प्रेम राम के दूना"प्रत्यक्ष सीतामाईला श्री हनुमंत सांगतात ,आपण सुंदरकांड मध्ये वाचतो .

मेघाच्या उत्तरविधानाच्या वेळच्या ओव्या वाचताना आपल्या भक्तांवर निरतिशय माया करणाऱ्या ह्या सद्गुरूचे मातृह्रीदय दिसते.

"मेघा जेंव्हा पावला पंचत्व,पहा बाबांचे उत्तरविधानमहत्व ,
आणिक बाबांचे भक्त सख्यत्व ,मेघा तो कृत कृत्य आधीच .
प्रेमे बाबांनी निजकरे ,प्रेत आच्छादिले सुमननिकरे ,
शोकही करुनी करुणस्वरे ,मग ते माघारे परतले."

असाच प्रेमळ आहे हा सद्गुरू .बाळानो तुम्हाला मृत्यू नाही ,दोन्हीकडे जन्मच आहे ,आमची सर्व पापे पुसून आमच्या पापांची पाटी कोरी करणारा हा सद्गुरू ,आम्ही सदैव परम शिवाच्या कर्पूर गौर मार्गावरून चालत राहावे म्हणून प्रयास करतो .

मेघाची कथा आम्हाला हेच शिकवते .हरी ओम !